Η επιλογή αυτή από τον Ευρωπαίο νομοθέτη ήταν συνειδητή και, σε ένα βαθμό απαραίτητη, καθώς το δίκαιο έπρεπε να επικαιροποιηθεί και να είναι συνοδοιπόρος με τις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις, οι οποίες άφηναν το άτομο μετέωρο κι απροστάτευτο. Για αυτό το λόγο, έπρεπε να επιλεγεί νομοθετικό εργαλείο ισχυρό και δεσμευτικό υπεράνω συνόρων, όπου η ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων εντός της Ένωσης να είναι συνυφασμένη με την ελεύθερη χωρίς περιορισμούς λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, που αποτελεί τον καταστατικό σκοπό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εξ ου και η επιλογή του Κανονισμού, ο οποίος εκδίδεται σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης και η εφαρμογή του είναι υποχρεωτική και άμεση σε όλες τις χώρες της ΕΕ από την ημέρα της θέσης του σε ισχύ. Εφαρμόζεται ομοιόμορφα, καθολικά και απαρέγκλιτα, χωρίς να χρειάζεται να μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο των κρατών-μελών είναι δηλαδή δεσμευτικός ως προς όλα τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ισχύει άμεσα ως νόμος.