Πολλές έννοιες, οι οποίες στην καθημερινότητα έχουν ένα συνηθισμένο περιεχόμενο, αντιμετωπίζονται διαφορετικά στο κείμενο του νόμου[1]. Μία από αυτές είναι η «επεξεργασία» που συνιστά κάθε πράξη ή σειρά πράξεων που πραγματοποιείται με ή χωρίς τη χρήση αυτοματοποιημένων μέσων, σε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα ή σε σύνολα δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, όπως η συλλογή, η καταχώριση, η οργάνωση, η διάρθρωση, η αποθήκευση, η προσαρμογή ή η μεταβολή, η ανάκτηση, η αναζήτηση πληροφοριών, η χρήση, η κοινολόγηση με διαβίβαση, η διάδοση ή κάθε άλλη μορφή διάθεσης, η συσχέτιση ή ο συνδυασμός, ο περιορισμός, η διαγραφή ή η καταστροφή. Ειδικά δε η διαγραφή δεδομένων από ένα αρχείο μπορεί να αποβεί πολύ πιο κρίσιμη από οποιαδήποτε καταχώριση σε αυτό, εφόσον μπορεί να αποκλείσει τον εκ των υστέρων έλεγχο κάθε παράνομης μορφής επεξεργασίας (σβήσιμο ιχνών). Οι μορφές επεξεργασίας δεν είναι μόνο όσες αναφέρει ο Κανονισμός, καθώς η απαρίθμησή τους είναι απλώς ενδεικτική.

Η επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα θα μπορούσε να διακριθεί σε τρεις κατηγορίες, για να καταστεί πιο κατανοητή: την είσοδο, τη διαχείριση και την έξοδο της πληροφορίας.